انسان در جستجوی معنا

در بخش اول این کتاب، ویکتور فرانکل، روان‌پزشک ویانایی، آنچه را در سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ به‌حیث زندانی نازی‌ها دیده و از سر گذرانده بیان می‌کند؛ در ترزین‌اشتات، آشویتس و دو اردوگاه فرعی داخاو. او می‌بیند که مردمِ اطرافش، و خودش، چطور از درون دوام آوردند.

در بخش دوم، لوگوتراپی را شرح می‌دهد؛ روشی که پیش از جنگ شروع به ساختنش کرده بود و می‌گوید عمیق‌ترین نیروی محرک انسان، جستجوی معناست. پس‌نوشتی کوتاه که در سال ۱۹۸۴ افزوده شد، از چیزی دفاع می‌کند که او «خوش‌بینی در دل رنج» می‌نامد. همهٔ این‌ها یک ادعا دارند: کسی که دلیلی برای ادامه‌دادن ببیند، بسیار چیزها را تحمل کرده می‌تواند، و در برابر آنچه نمی‌شود تغییرش داد، هنوز در انتخاب نگرش خود آزاد است.