من ملاله هستم

ملاله یوسفزی پانزده ساله بود که روز ۹ اکتوبر ۲۰۱۲ در درهٔ سوات پاکستان، مردی مسلح جلوی موتر مکتب او را گرفت و به او فیر کرد. این خاطرات، که ملاله همراه با خبرنگار بریتانیایی کریستینا لمب نوشت و در اکتوبر ۲۰۱۳ چاپ شد، داستان آن روز و آنچه پیش و پس از آن گذشت را بیان می‌کند: کودکی‌ای که در مکتبی گذشت که پدرش از هیچ ساخته بود، آمدن طالبان به دره، منع درس خواندن دختران، یادداشت‌های روزانه‌ای که در یازده‌سالگی برای بی‌بی‌سی نوشت، و بهبودی‌اش در انگلستان. این کتاب قصهٔ پدرش، ضیاءالدین، هم هست؛ معلم و فعالی که او را به سخن گفتن تشویق کرد.

کتاب یک پیش‌گفتار، بیست‌وچهار فصل در پنج بخش و یک سخن پایانی دارد. بخش «پیش از طالبان» از خانواده، دره و مکتب پدرش می‌گوید؛ «درهٔ مرگ» از قدرت گرفتن گروه فضل‌الله، بسته شدن مکتب‌های دخترانه و بیرون رفتن خانواده از سوات؛ «سه دختر، سه مرمی» از بازگشت، تهدیدهایی که متوجه او شد و حمله؛ «میان مرگ و زندگی» از تداوی‌اش در پاکستان و بردنش به انگلستان؛ و «زندگی دوم» از بهبودی‌اش در برمنگهم. ملاله در سراسر کتاب مبارزه‌اش را با زبان ایمان خودش توضیح می‌دهد: او می‌نویسد که اسلام به هر دختر و پسر حق تعلیم داده است.

یادداشت. این خلاصه روایت خود ملاله را دنبال می‌کند؛ داوری‌ها دربارهٔ رویدادها و آدم‌ها از او و پدرش است، و دیگران بعضی رویدادها را طور دیگری بیان کرده‌اند. ناشر یادآوری می‌کند که رویدادها و گفتگوها بر اساس حافظهٔ نویسنده نوشته شده و نام بعضی افراد تغییر داده شده است. کتاب در اگست ۲۰۱۳ پایان می‌یابد. نسخه‌ای برای نوجوانان، که با پاتریشیا مک‌کورمیک نوشته شد، در سال ۲۰۱۴ چاپ شد.