تاریخچهٔ کوتاه تقریباً همه‌چیز

بیل برایسن، نویسندهٔ سفرنامه‌ها، با این باور بزرگ شده بود که علم چیز خسته‌کننده‌ای است. بعد تصمیم گرفت بفهمد دانشمندان آنچه را می‌دانند از کجا می‌دانند: زمین چقدر سنگین است، سنگ‌هایش چند سال دارند، درون اتم چه می‌گذرد، و جهانی که از هیچ شروع شد چطور به ما رسید. «تاریخچهٔ کوتاه تقریباً همه‌چیز» نتیجهٔ این کار است: گشتی در علم امروز که بیشتر از راه قصهٔ آدم‌های اغلب عجیبی گفته می‌شود که این کشف‌ها را کردند.

کتاب شش بخش و سی فصل دارد. بخش اول، «گم در کیهان»، از انفجار بزرگ و بزرگی فضا می‌گوید. بخش دوم، «اندازهٔ زمین»، نخستین تلاش‌ها برای اندازه گرفتن شکل، جرم و سن زمین را دنبال می‌کند. بخش سوم، «آغاز یک دوران تازه»، به اینشتین، اتم، سن زمین و حرکت قاره‌ها می‌پردازد. بخش چهارم، «سیارهٔ خطرناک»، برخورد سنگ‌های آسمانی، زلزله‌ها و آتشفشان‌ها را بررسی می‌کند. بخش پنجم، «خود زندگی»، از آغاز زندگی و دنیای میکروب‌ها تا فسیل‌ها، انقراض‌ها، حجره‌ها، داروین و دی‌ان‌ای را در بر می‌گیرد. بخش ششم، «راهی که به ما رسید»، از عصرهای یخبندان، پیدایش انسان، و در آخر از کاری می‌گوید که انسان با انواع دیگر زنده‌ها کرده است. این خلاصه از متن ۲۰۰۳ پیروی می‌کند؛ برایسن در ۲۰۲۵ چاپ کاملاً بازنگری‌شده‌ای از کتاب را با نام «تاریخچهٔ کوتاه تقریباً همه‌چیز ۲٫۰» نشر کرد.

یادداشت: علم این کتاب همان است که برایسن در ۲۰۰۳ نوشت، و بعضی عددها از آن زمان تغییر کرده‌اند. او از توافق دانشمندان بر سن حدود ۱۳٫۷ میلیارد سال برای جهان می‌گوید؛ اندازه‌گیری‌های ماهوارهٔ پلانک که در ۲۰۱۳ نشر شد، آن را حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال نشان داد. او می‌نویسد که حدود هفتاد سیاره بیرون از منظومهٔ شمسی پیدا شده بود؛ تا سال ۲۰۲۵ ناسا بیش از ۶ هزار سیارهٔ تأییدشده شمرد. او پلوتو را سیاره می‌داند؛ در ۲۰۰۶ اتحادیهٔ بین‌المللی ستاره‌شناسی پلوتو را سیارهٔ کوتوله دانست. او از تحقیقی در ۱۹۹۷ خبر می‌دهد که هیچ پیوند ژنتیکی میان نئاندرتال‌ها و انسان امروزی نیافت؛ ولی از وقتی نقشهٔ ژنتیکی نئاندرتال در ۲۰۱۰ نشر شد، دانشمندان دریافته‌اند که مردمی که نیاکان‌شان از بیرون افریقا بوده‌اند، اندکی دی‌ان‌ای نئاندرتال در خود دارند. این خلاصه علم را همان‌طور که برایسن گزارش می‌کند می‌آورد، و نظرها و شوخی‌های آن از خود اوست.